2018 Zwarte Foto Alexandra Koch Pixabay

"Er hebben per ongeluk twee foto's van een fotograaf uit Spijkenisse op Pernis Online gestaan en nu wil hij geld zien."
"Oh, wat vervelend... Hoeveel?"
"Bijna 4.000 euro. Maar, als ik nu direct betaal, hoef ik 'slechts' 2.750 euro te betalen..."
"WAT?! Nee joh! Dat kan toch niet! Waren het zulke bijzondere foto's dan?"
"Nee, ik heb er nog meer dan honderd tot mijn beschikking van hetzelfde evenement. Die zijn van Niko Kok en die mag ik zó plaatsen. Ik dacht namelijk dat deze foto's ook van Niko waren."
"Oh joh, nou.. . maak je maar niet druk. Dat gaat zo'n vaart niet lopen! Als je gewoon uitlegt dat het per ongeluk was, komt dat vast goed. En dan... voor zo'n website als Pernis Online? Welnee joh!"

Dit was in het kort de reactie van zo'n beetje iedereen die ik sprak nadat ik maanden geleden de eerste e-mail van deze fotograaf had ontvangen. En natuurlijk wilde ik iedereen graag geloven. Maar de werkelijkheid pakte anders uit... Meneer De Fotograaf wilde namelijk absoluut een schadevergoeding van mij hebben. En hij nam met €100 geen genoegen.

Dus kwamen er brieven van zijn advocaat. Terwijl ik het schrijf, kan ik het nog niet geloven, weet je dat? Er werd gedreigd met een rechtszaak en het enige dat ik hoefde te doen om dat te voorkomen, was betalen. Wel minder inmiddels, maar nog steeds ruim €1.400... Zowel meneer De Fotograaf als zijn advocate toonden niet aan gevoelig te zijn voor redelijkheid en menselijkheid en daarmee kom ik op mijn waarschuwing.

En die is voor ieder bedrijf, iedere stichting en zelfs ieder goed doel van Pernis: gebruik geen foto's als je niet weet of die rechtenvrij zijn. Ook al kan je een foto gewoon kopiëren op internet, betekent het nog niet dat het mag. En al denk je te weten van wie de foto is, ga er niet zomaar vanuit. Vraag het na (zoals ik had moeten doen)!

Iedere foto in Nederland is van iemand en zolang diegene geen afstand doet van zijn rechten, heeft hij of zij recht op een vergoeding (en terecht: het is zijn of haar eigendom). De hoogte van de vergoeding is waar het gezeur begint. Maar of je nu een multinational bent, een stichting, een goed doel of een uit de hand gelopen vrijwilligersproject: als je een claim aan je broek krijgt, zal je naar de rechter moeten om je gelijk te kunnen krijgen. En daar moet je wel overheen zien. 

Ik zag dat niet. En dus heb ik - knarsetandend en met een knoop in mijn maag - uiteindelijk, na maanden gezeur, toch het bedrag overgemaakt. Ik hoop dat meneer De Fotograaf een goed gevoel zal hebben bij deze afloop. Ik hoop dat hij gaat genieten van mijn geld. Ik hoop dat zijn advocate ook met een lekker gevoel zal slapen. Ze heeft het immers maar weer voor elkaar gekregen dat haar cliënt gewonnen heeft en er een slecht mens (dat ben ik dus) heeft geboet voor haar fouten. En bovendien mag haar kantoor ook nog een leuke factuur schrijven...

En ik? Ik kijk om me heen naar de mensen in het dorp (en zelfs naar de mensen heel dicht om mij heen) en ik zie allemaal verhalen die over heel andere dingen gaan dan over geld en rechtszaken. Ik zie allemaal verhalen over leven en dood.

De afgelopen maanden heeft het leven van mijn moeder, en dus ook van ons, in het teken gestaan van het overleven van kanker. En omdat ik vanuit dat perspectief kijk, kan ik niet begrijpen dat mensen zoals meneer De Fotograaf deze keuzes maken. Dat dit is hoe zij willen leven. Dat ze een ander mens dit soort stress en ellende aan willen doen. 

Maar ieder maakt zijn eigen keuzes. Ik heb ervoor gekozen om mijn energie te gaan besteden aan zaken die écht ergens over gaan. Dit artikel schrijven is de laatste aandacht die ik deze zaak gun. Morgen mag ik weer - als begeleiding - een bezoekje brengen aan de chemo-afdeling van het Vlietland Ziekenhuis. Dat zouden sommige andere mensen misschien ook eens moeten doen. Het zet de boel zo lekker in perspectief.


Cindy van der Schee

De foto hierboven is trouwens van Alexandra Koch. Gratis te downloaden en gebruiken via Pixabay.